काही तरी लिहावं म्हणून पेन हातात घेतला पण लिहावं काय? हा विचार मनात येत होता. बऱ्याच वेळ अनेक लेखकांची पुस्तके कवीची कविता कथासंघ्रह वाचून मला कि मी ही काही तरी लिहावं. अर्थात ते लिहीन माझ्यापुरतं आणि माझ्या वहीपूर्त मर्यादित नसावं ते ही कोणीतरी वाचावं बघावं आणि समजून घ्यावं..

एक कथा आणि कविता माझ्या मनात नकळत घर करून जाते. माझ्या बालपणी मला अत्यंत मराठी विषयाची आवड. माझे शिक्षण मराठी शाळेत झाले असल्यामुळे मराठी माझ्या हृदयात वसली आहे आणि मी तिला दूरही करू शकते नाही कदाचित दोघींचा संबंध न तुटण्यासारखा आहे.

मराठी भाषेंवर माझ्या अपार आणि निःस्वार्थ प्रेम आहे. मी सहा विषयाची पुस्तके आणि ह्या सहा विषयातून माझ्या आवडत पुस्तक मराठी मराठी विषयात बालपणी सगळं जग निसर्ग आणि माझ बालपण मला दिसत. त्यातील गोष्टी कविता प्रत्यक्षात अवघ चित्र डोळ्यसमोर उभ करतात.

का असं? असावं पण कदाचित सगळ्यांना माझ्यासारखं वाटतं नसेल. पण नक्कीच लेखकांना हे वाटतच असेल जे मला वाटतं.

ज्या पुस्तकात मराठी विषयात मी माझ्या जग शोधत असते बालपण शोधत असते.

बालपणापासून आता ते वयाच्या 18 वर्षयपर्यंत मराठी विषय हा माझा आवडता विषय आहे.

त्यामधील अभिरुची आत्मीयता खरंच किती नितळ आणि खरीखुरी मला वाटते एकदा शाळेत असताना इयत्ता चौथीत मला वासरू ही कविता फार आवडायची विशेष म्हणजे, मी ही कविता शंभर वेळेस आत्तापर्यंत गायली. व वाचली असावी. माझ हे कवितेवर नितांत प्रेम काही गोष्टी काही काही माणसं काही घटना जीवनात आपल्याला कळतं नकळत आंनद दुःख, प्रेम, आठवणी देऊन जातात.

खरंच ते बालपण त्या त्या घटना आठवणी पुरत्याच मर्यादित का राहतात आणि एक आठवण म्हणून आपल्याला दिसतात.

मनस्विनी साबळे…

कोणतीही गोष्ट करण्यासाठी प्रथम: स्वतःमध्ये इच्छा व विश्वास असणे अत्यंत महत्त्वाचे आहे त्याचबरोबर विश्वास आणि इच्छा पासूनच नाही तर ती करण्याची तयारी ही असली पाहिजे तरच ते कार्य पूर्ण होऊ शकते.

एक वेळ अशीही येते कि ज्यमध्ये आपण इच्छा आत्मविश्वास गमावून बसतो. पण त्यावेळी आशेचा किरण आपल्या डोळ्यासमोर स्थिर आणि तटस्थ उभा असतो. कि तू फक्त आशा आणि स्वतःवर आत्मविश्वास ठेव तू हे कम नक्कीच पूर्ण करशील थोडा वेळ लागेल पण तू सगळ्यापेक्षा वेगळं काहीतरी करशील ही एक आशा मनात दडलेली असते. जेव्हा वेळ साथ सोडते तेव्हा क्षणाक्षणाला आशा आणि विश्वास आपल्यामध्ये असतो फक्त तो उमलाला पाहीजे. जोपर्यंत तुमच्यामध्ये आशा विश्वास आहे. तोपर्यंत तुम्ही हरलेले नाही म्हणून, समजा वेळ लागेल पण यश नक्की मिळेल त्यामुळे आशा विश्वास तुमच्यामध्ये असला पाहिजे.

मोठमोठ्या विद्वानानी सुद्धा स्वतः कष्ट घेऊन समाजासाठी जीवन उदार केले आणि आज आपली छाप समाजावर पाडून गेले. त्यासाठी लागणारी जिद्द चिकाटी ही होतीच पण त्याचबरोबर आत्मविश्वास व आशाही होती म्हणूच त्यानी आज जगाच्या कानाकोपऱ्यात आपले विचार पसरवले स्वविश्वास जोपर्यंत आपल्यामध्ये येत नाही तोपर्यंत प्रगती होणे अश्यकच आहे. उत्तम व सुखरूप जीवनासाठी उत्तम प्रयत्नही करावे लागतात. एखाद्या मनुष्यवर इतरांच्या विचारांचा परिणाम तोपर्यंत होत नाही जोपर्यंत तो स्वतः होऊ देत नाही.

मनुष्याने समस्यांना तोंड देताना आशेची कस कधीच सोडता कामा नये कारण एखाद्या छोट्याश्या आशेनेही समस्यांचं ओझं हलक होऊ शकते. आशेचा एक छोटासा किरणही मनुष्याला चक्रीवादळातही टिकून ठेवण्याची हिम्मत देऊ शकतो. आशा ही मनुष्याला नवीन जीवन जगण्याची प्रेरणा देते…

मनस्विनी साबळे

Bamcj second yr

कोरोना सारख्या महामारी मुळे आज पूर्ण देश चिंतेत पडलेला आहे.
पण यांच काय यांची जबादारी कोण घेणार हो? यांची काळजी तर जन्मदात्या आईवडिलांना ही नही का?
अर्थातच ह्या चिमुकल्या निव्वळ 10 वर्षाचा मुलगा न अंगावर नीट कपडे ना पायात चप्पल मी घराच्या दारात बसलेली असताना त्याला अंगावर प्लास्टिक चे पोत लटकलेले इवल्याश्या खांद्यावर एवढा बोज…
मी स्तब्ध झाले मुलाला जेव्हा विचारले तेव्हा त्याने सांगितले मी हे काम गेल्या दोन वर्षापासून करतो आणि माझे आईवडील मला हे काम करायला लावतात, तरच मला घरी दोन वेळची भाकर मिळते
आणि हे प्लास्टिक विकून आलेल्या पैशाचा हिशोब मला घरी द्यावा लागतो ज्या मुलाच्या पायात चप्पलही नही आज आज भर उन्हात 2:30 वाजता त्याची भेट झाली आणि तो उपाशीच होता.
नतंर कळले कि त्याला शिक्षणाची ही आवड आहे.
तेव्हा त्याला शिकायच आहे हे त्याने सांगितले पण माझ्या घरचे आई वडील मला शिकू देत नही हे त्यानी मला सांगितले
पण खरंच माझ्याकडून जे शक्य झाले ते मी केल मी त्याच्यासाठी करू शकेल पण पुढे काय त्याची जबाबदारी त्याचे स्वतःचे आईवडील घेऊ शकत नही
काय म्हणावं ह्या जन्मदात्यांना
आणि नवल असं मी त्याला कोरोना ह्या रोगाबद्दल विचारलं कि तुला भीती वाटत नही का तेव्हा त्याने एकच उत्तर हसत हसत मला दिले
नाही मी कशालाच भीत नाही
मला सवय आहे अशा रोगांची
काय म्हणावं काय कराव मी निशब्द झाले आज

मनस्वीनी साबळे

अग बस न किती नटणार पुरे aआई मला ओरडून म्हणाली अग हो ग काय ओरडतेस ग.. तुला माहितीय ना कॉलेज ला असच जावं लागत बाई कदाचित हे कुठेच लिहलेलं नाही कि कॉलेज ला मेकअप च करून याव पण उगीचच सांगायचं म्हणून सांगायचं तिला… पण उगीचच सांगायचं म्हणून सांगायचं तिला..

पण ती मला बोलली हो बाई आम्ही कॉलेज केलेच नाही जा जा बाई उशीर होईल तुला. मग मी माझी स्कुटी स्टार्ट करीत निघाले मस्त गॉगल लावून फुल जीन्स फॅशनेबल टॉप माझे हवेत केस उडवीत खरंय काय वेगळीच मजा म्हणावी ना ती मग त्यामध्ये न्यू ऍडमिशन न्यू फ्रेंड्स आणि एक कट्टा जिथे रंगलेल्या गप्पा ती कँटीन ची कचोरी आणि पानटपरीवरील चहा आन हे एवढंच..

मग शोधावा आपला क्लासरूम आणि तिथे एक असा बेंच कि जिथे बाईची नजर कमी पोहचेल हेच माझ्या मनात चाललेलं पण नवीन नवीन मुलं मुली आपल्या कोणी ओळखीचं नाही. उगीचच कोणाला हसलं तर त्यानी आपल्याला इग्नोर केल तर ही हास्यस्पद भीती मग चूप बसायचं आपल्या भाषेत सिन्सियर पण हल्ली किती दिवस मग नंतर एका नवीन मुलीने वर्गात प्रवेश केला.

ती साधीच दिसत होती अंगामध्ये नेसलेला पंजाबी ड्रेस आणि मान सरळ खाली अगदी घाबरलेली होती ती मग बाईने तिला नेमकेच माझ्या बाजूला बसवलं बाईचे तास सम्पल्यावर तिने नकळत माझ्याकडे पहिले मग ती हसली जणू तिला खूप खूप आनंद व्हावा. तिला मी बऱ्याच वेळ बोलें आणि तीही मला मनमोकळ बोली तीने मला नाव सांगितले कुसुम अगदी निरागस शांत प्रेमळ मग आम्ही दोघी नेहमीच सोबत राहायला लागलो आणि अशीच आमची मैत्री घट्ट रोवल्या गेली. 2 वर्षे पूर्ण झाली तीही पास झाली आणि मी ही आम्ही त्या दिवशी खूप आनंदात होतो हसत हसत कॅन्टीन ची कचोरी खात आणि पानटपरी ची चहा पीत मग आम्ही नोकरीं करण्याचं ठरवलं आम्हाला नोकरीही मिळाली पण वेगवेगळ्या ठिकाणी एकमेकींपासून अगदी दूर ती आम्ही स्वीकारयला तयार नव्हतो पण दोघीचीयाही घरच्यांनी मोह घातल्यामुळे आम्हाला नको नको म्हणत नाईलाज शहर सोडून जावं लागलं मी मुंबई शहरात तर ती पुण्यामध्ये नोकरीं करत होती..मग दोघीनाही शहराची सवय झाल्यामुळे दुरावा निर्माण होत गेला प्रत्येकाच्या आयुष्यात बरीच लोक येऊन जातात परंतु काही लोक मनातच घर करून बसतात आणि आपल्याजवळ भरभराट अविस्मरणीय आठवणी देऊन जातात ज्यमध्ये आपण एकमेकांना न भेटताही ते आयुष सुखात जगत असतो अगदी न बोलताही…..

मनस्विनी साबळे

जीवनात बऱ्याच गोष्टी घडल्या कळतं न कळतं त्याचा अनुभव ही आला. आता नवीन वर्षाची सुरुवात होणार प्रत्येक ठिकाणी जल्लोषाचे वातावरण असणार कारण आता 2019 हे वर्ष संपून 2020 या नव वर्षाची सुरुवात होणार पण प्रत्येक वर्षी नवीन घडणार हे नक्कीच माझ्या आयुष्यात जीवनाला कलाटणी देणारा क्षण मी अनुभवला. अर्थातच या गोष्टीबद्दल ऐकले होते आणि जेव्हापासून मी वयाने वाढत गेले. तसतसे मला या गोष्टीचे ज्ञान येत गेले.

पण मी जसे आईबाबाकडे हट्ट केले मला जी गोष्ट आवडली तीच केली मला जे पाहिजे ते मला मिळाले आईचे प्रेम, माया बाबांनी माझे लाड पुरविले जेमतेम जेवढं माझ्या आईबाबांना श्यक्य होईल तेवढं मला त्यानी दिल. आणि आजही देतच आहेत. जेव्हा मी माझ्या महाविद्यलयाकडून मिळालेला उपक्रम राबवीला अर्थातच तो माझा अभ्य्साचा भाग होता. तशी मनातून करण्याची इच्छा नव्हती कारण विषयच मला मिळत नव्हता.

जेमतेम नको नको म्हणत खूप फिरल्यानंतर मी एका Hiv बालगृहाला भेट दिली सरांशी बोलण झालं आणि माहिती काढली जेव्हा Hiv झालेल्या मुलांशी संवाद साधला तेव्हा लक्षात आलं कि आपण योग्य विषयाची निवड केली आहे खरंतर सांगायचं म्हंटल तर वयाची 5 ते 18 वर्षापर्यंतची मुले मी बालगृहामध्ये पहिले. ज्या मुलांना अनाथ म्हणून सोडलेली व त्यांचं सगळं शिक्षण खरंच राहण्याची सोय खाण्यापिण्याची सोय हे बालगृह करीत होते.

ही बाबसाई एड्सग्रत मुलामुलींचे बालगृह गेल्या 10 वर्षांपासून कार्यरत आहे. ह्या मुलामुलींना शैक्षणिक तसेच आरोग्यविषयक आणखीन बऱ्याच सोयीसुविधा पुरवल्या जातात. तसेच ह्या मुलामुलींमधील गुणकौशल्य पाहून मलाही नवलच वाटले खरंच बिना आईवडील असलेली मुलं हे खरंच जीवनातील प्रत्येक क्षणामध्ये आनंद शोधत असत. ह्या मुलांमधील सामर्थ्य आत्मविश्वास आशा आणि कौशल्य पाहून मी विचारात पडले. खरंच किती प्रेमळ आणि मेहनती मुलं होती ती, त्यांच्या डोळ्यातील हावभाव व त्यांचे बोलणे एकूण मी भारावून गेले खरंच ही मुलं देशाचं पुढील भविष्य होती हे मला त्यांच्या कौशल्यातून दिसून आले. मी त्यांना बऱ्याच विषयवार प्रश्न विचारले व व प्रश्नांची उत्तरही त्यानी कौशल्य पूर्ण दिली अशा मुलांना आपल्या मदतीची अत्यंत गरज आहे. यासाठी सर्वांनी मिळून हातभार लावावा जेणेकरून यांच्या यशामध्ये आपलंही योगदान लाभेल. जिथे गरज असते तिथे मदत हवी जिथे कौशल्य असते तिथे यश ही नक्कीच असते. ज्यांना जगण्या मारण्याची आशा आहे. जीवनाचा प्रत्येक क्षण ते आशेवर जगत आहेत.

विश्वासाने संकटाला सामोरे जात आहेत मग यांच्यापेक्षा आपण कितपत सुखी आहोत हा विचार करावा आणि जीवनाचा प्रत्येक क्षण हा आनंदात जगा वा अगदी निष्पाप वृत्ती ठेऊन स्वार्थी न बनता समजदार बना कोणतीही गोष्ट ही खोलवर गेल्यावरच कळते असं नाही पण तुम्ही त्या गोष्टीची सुरुवात करा त्यातलं ज्ञान आणि jagmyachi कला आत्मसात करा.

मनस्विनी साबळे..

काय असते मासिक पाळी लहानपनापासूनच वाटायचं असते तरी काय? मग थोडी वयाने 11 वर्षाची झाले तेव्हा आईने सांगितलं अग मासिक पाळी म्हणजे प्रत्येक महिन्याला मुलीच्या गर्भाशयातून शरीराला नको असलेलं रक्त बाहेर पडण्याची एक नैसर्गिक प्रक्रिया ती पाच ते सहा दिवस चालते जाऊदे तुला काय करायच तुझं आणखीन वय नाही अशा गोष्टी ऐकण्याचं..

खूप विचार केला? आणि प्रश्नही बरेच पडले शाळेमध्ये असताना पहिल्यांदाच सातवी कक्षेत असतांना माझ्याच वर्गमैत्रिणीला मासिक पाळी झाली माझ्या हिशोबाने पहिल्यांदाच झाली होती रक्ताचा भळाभळा स्त्राव बाहेर निघू लागला तीही रडू लागली mआणि हे सगळं बघून मीही घाबरले कळेनाच काय कराव ते शिक्षकांनी सांगावं पण त्यावेळी बाई नव्हत्या मग सरांना कस सांगावं हा विचार आमच्या मनात निर्माण झाला.

म्हणून तिला मागच्या बाजूला स्वेटर बांधून मी तिच्या घरी तिला घेऊन गेले व सगळी घडलेला प्रकार सांगितला. पण आजही मनात एक प्रश्न मात्र घर करून बसला कि आम्ही ह्या विषयी सरांना का बोललो नाही का? आमच्या डोक्यमध्ये असा विचार का आला कि ही गोष्ट फक्त बाईलाच सांगू शकतो गुरुजींना नाही.तेव्हापासून नकळत त्याच वयात हा पगडा घट्ट रोवल्या गेला कि मला हे सांगल्या लाज वाटते.

मंदिरात जायचं नाही घरातल्या खाण्यापिण्याच्या वस्तुंना शिवायचं नाही ह्या गोष्टी लहानपनापासूनच घरातूनच संस्कारात घट्ट लादल्या गेल्या असच म्हणायला हवं. आणि ह्याच गोष्टीमुळे पुरुषांना स्त्रीपेक्षा वेगळे स्वतंत्र स्थान दिल्या गेले मग आल्याचं कि धर्माच्या नावाखाली देवदासी बुवा, महाराज मुरली ह्या सगळ्या गोष्टी चालवण्यात आल्या मग एक पद्धतशीरपणे धर्माचा राजकारण.

मग एक चिंगारी ने हजारो ने आग लागली कि स्त्री ही त्या चार दिवसात अपवित्र झाली..

का ती बनवण्यात आली मग ह्या प्रश्नाचे उत्तर ही तिला उंच मानाने आणि एकदा डोळ्यात डोळे घालून द्या..ती अपवित्र आहे पण तिच्यापासून ह्या जगाची निर्मिती झाली मुलं हवं आहे पण तिच्यापासून ह्या जगाची निर्मिती झाली मुलं हवं आहे पत्नी ही पाहिजे शारीरिक भूक जर भागत नसेल तर अर्धंगिनी ही पाहिजे पण तरी ती आम्हाला त्या चार दिवसात अपवित्रच पाहिजे.पण आम्हाला स्त्री पाहिजे

शेतीची उत्पत्ती एका स्त्रीने केली तिने बीज रोवले तर शेती बहरली फुलली आणि त्याच्यावर तुम्ही व्यवसाय सुरु केला. ती गव्हपासून भाकरी बनून तुम्ही खाल्ली भूक भागवली मग ते अन्न तुम्हाला अपवित्र नाही का जेव्हा मासिक पाळीमुळेच स्त्री एका नव जीवाला जन्म देते तेव्हा ते मुलं अपवित्र नाही का? हे स्वतःच्या मनालाच विचारा…

जाच सहन करण्याची एकमेव ताकद ही निसर्गाने स्त्रीलाच दिली आहे

हा विषय बाजूला ठेवून वैज्ञानिक दृष्टिकोनातून पाहता ह्या सगळ्या गोष्टी एक नैसर्गिक प्रक्रिया आहे.

मनस्विनी साबळे..

भयं (भयं ) हा शब्द खरंतर माझ्या मनात एक घर करून बसला आहे. भयं हे प्रत्येकाच्या मनात असते पण प्रत्येक जण भितात का हो?

आज स्वतःच्या मनालाच प्रश्न विचारला कि तुला भीती वाटते का? मनातून एकच उत्तर आले कि हो “मला भीती वाटते” पण कशाची? रात्री एकटं बाहेर निघण्याची रूमवर एकटं राहण्याची आणि कुठे दूरवर एकटा प्रवास करण्याची हो भिते मी कारण मला भीती वाटते.

कारण मी एक स्त्री आहे मी एक मुलगी आहे आणि मी बंधनात आहे, घरच्यांनी जरी माझ्यावर बंधने टाकली नसतील हे खरंय पण या जगाने नकळत बंधन टाकली आहेत कि तू हे नाही करायच स्ट्रिक्ट वॉर्निंग, बी अलर्ट, बी सेफ आणि एवढच नाही तर तुझ्या मनात एक भीती ठेव कारण तू सुरक्षित नाही…

एक हदरून टाकणारा प्रसंग अंगाला काटे येतील असं एक हत्याकांड जेव्हा वयाने 12 वर्षाची होते कळती झाले तेव्हा ऐकलेला घडलेला एक हत्याकांड (दिल्ली हत्याकांड) निर्भया प्रकरण…

2919 सात वर्ष उलटले तरीही गोष्ट घडलेली मनात घर करून बसली खरंच का? त्या निर्भया च्या आत्म्याला शांती मिळाली असेल.

दिल्लीमधील घटना 16 डिसेंबर 2012 चालत्या बसमध्ये तुमच्या आमच्या आईबहिणीसारख्या मुलीवर बलात्कार झाला. रात्रीच्या सुमारास एका निर्भया चा भयंभीत प्रकार घडला, यातून पुन्हा एकदा मुलीला तिची लायकी दाखवून देण्यात आली खरंच तू सुरक्षित नाही आणि स्वतंत्र नाही कायद्याने जरी तुला स्वातंत्र्य झाली असली पण समाजाच्या दृष्टिकोनातून तुला खरे स्वातंत्र्य नाही. मग पुन्हा आलाच कि हो सुरक्षिततेचा प्रश्न?

पुन्हा एकदा तीच आंदोलन तेच मोर्चे स्त्रियांनी सुरक्षित व्हावं म्हणून तोच समाज रस्त्यावर बेटी बचाओ, हेच नारे आजही होतात पण जेव्हा बलात्कार होतो तेव्हा हाच समाज शांततेत झोपलेला असतो. निर्भया वर भर रात्री चालत्या बसमध्ये बलात्कार झाला चार जनाणी मिळून वाहनचालकानेही बलात्कार केला. बलात्कार करून न थांबता ह्या नराधमानी तिच्या शरीरावरही हल्ले केले. व तिला आणि तिच्या मित्राला चालत्या बसममधून बाहेर फेकले.

आणि सात वर्ष तुरुंगात डांबल्या गेले पण शिक्षा अजूनही नाही का?

स्टेटमेंट आले कारणे समोर आली तरीही शिक्षा नाही का? या ठिकाणी कायद्याला चालूच दिल नाही आणि कुठेतरी सात वर्षानंतर फाशीची शिक्षा सुप्रीम कोर्ट ठरवत. कुठेतरी उशिरा का होईना पण निर्भया ला न्याय मिळाला..

मनस्विनी साबळे..

चित्रपट पहिल्यांनंतर लक्षात आले कि, खरंच सुंदरतेला किती महत्व या समाजाने दिले आहे. ती सुंदर दिसते सडपातळ आहे तिचे केस तीच हसणं मनाला वेड लावून जात. खरंच हीच एवढीच सुंदरता असते का हो?

आजही स्त्री कडे बघण्याचा समाजाचा दृष्टिकोन बदललेला नही ती अशीच दिसावी ती अशीच हसावि कारण ते लोकांना पटते.

आणि समाजाला तोंड देता देता ती थकते, तिची क्षमता ही संपते! आपण कसे दिसावे हे लोकांनीच ठरवले का? चित्रपटात सुरुवातीला जाड व शरीराने मोठी असलेली बाई दाखवण्यात आली. तिच्या चेहऱ्यावरचे हावभाव सांगून गेले कि तिला जगण्याची इचछा आहे, तिला परत प्रेम कराव वाटतं, तिला मलाही कोणी बघावं असं वाटतं, दरम्यान, तिच्या आयुष्यात एक पुरुष येतो आणि तो तिच्यासमोर प्रेमाचा प्रस्ताव ठेवतो. हो नाही करत ती तो प्रस्ताव मान्य करते. दरम्यान, या बाई ला दोन मुले असतात. तिच्या घरामधील एकंदरीत सगळंच “विक्की” म्हणजेच तिचा मित्र करीत असतो.

कुठेतरी तिलाही वाटतं कि माझंही ह्या जगात कुणीतरी आहे. ह्या च आशेवर ती जगात असते. पण ह्या चेहऱ्यामागे एक क्रूर व्यक्ती, एक गुनेगार लपलेला असतो, हे तिला कळत नसते.

शेवटी दोघेही पैसा कमवण्या साठी बऱ्याच गोष्टी करतात. देवीचे ढोंग घेणे, स्वतःसाठी वेगळं काहीतरी करणे, पण एके दिवशी दोघेही एका श्रीमंत असलेल्या घरात ओळख पटवायला जातात. विक्की म्हणजेच हा गुन्हेगार याच्या डोक्यात काही वेगळंच चालू असत.

दोघेही जातात, बोलतात. एका घरामध्ये दोन बायका असतात व तिथे सुंदर अशी बाई असते.तिला हा विक्की स्वतःकडे आकर्षित करतो आणि तिथेच राहतो.

जेव्हा ही ते बघते तेव्हा तिला जाणीव होते कि, हा खरंच एक खोटारडा माणूस आहे. तिचा पैसा लूटण्यासाठी तिघांचा ही खून ह्या ठिकाणी तो करतो. आणि ह्या घडलेल्या सगळ्या घटना ही बघत असते.

चौकशी होते. तो गुन्हेगार निघून जातो. आणि सगळं गुन्हा ही स्वतःवर घेते आणि फासावर चढते. ” खरंच समाजाला मी कंटाळले तो माझा होता आणि मी त्याच्यावर विश्वास ठेवला त्याने जे सांगितले ते मी केले. त्याच्या प्रेमामुळे मी दुःखी विसरले, पण शेवटी तोच मला सोडून गेला. आत्ता विश्वास फक्त एकाच गोष्टीवर उरला आहे, तो म्हणजे मृत्यू! या जगात दुसरं काही सत्य असो वा नसो पण मृत्यू हे अंतिम सत्य आहे” असं म्हणत ती हसत हसत फासावर चढते आणि चित्रपट संपतो.

नकळत मनाला एक संदेश देऊन जाणारा हा चित्रपट.समाजपुढे एका स्त्रीला कशी वागणूक मिळते याचे एक मूर्तिमंत उदहारण hya चित्रपटतुन दिले आहे. आणि समाजाला त्या स्त्री कडून मिळालेला ha संदेश

मनस्विनी साबळे..

पवित्र जननीआज प्रत्येक क्षेत्रात महिला कार्यरत आहेत व त्या वेगवेगळ्या अनुषंगाने कार्य करत आहेत. सामाजिक, राजकीय, शैक्षनिक अशा विविध क्षेत्रात महिलांचे आघाडीचे स्थान दिसून येत आहे. तसेच यातूनच नवयुगातील तरुणीना उत्तम आदर्श असलेल्या आरोग्यविषयक काम करणाऱ्या महिला ही आहेत. कोणत्याही प्रसिद्धीसाठी व स्वार्थासाठी नसून, समाजासाठी झटत आहेत. अशा महिलांची माहिती आजच्या घडीला तरुणाई वर्गापर्यंत पोहचवने ही म्हत्वयाची बाब आहे.याचमध्ल्या भारतीय महिला डॉक्टर. भक्ती यादव. यांचा जन्म 1926 साली उज्जैन येथे झाला. शिकण्याची आवड असल्यामुळे अनेक संकटाना सामोरे जाऊन महाविद्यालयीन शिक्षण पूर्ण करून एम बीबीएस करिता प्रवेश मिळवला, 1952 साली वैद्यकीय पदवी मिळाल्यानंतर डॉक्टर भक्ती ह्यांनी vatsalya नामक नर्सिंग होम, सुरु केले केवळ नवापूरते फी घेऊन उत्तम उपचार करणे ही डॉक्टर भक्ती यांची खासियत होती. अनेक गरजू व्यक्तीवर डॉक्टर भक्ती मोफत उपचार करीत त्यांची ही सेवा त्यांच्या मृत्यूपर्यंत अखंड सुरूच राहिली 2011साली भारत सरकारने पद्याश्री हा पुरस्कार देऊन भक्ती ह्यांच्या कार्याबद्दल गौरव केला. वयाच्या 64 व्या वर्षी त्यांचे दुःखात आजाराने निधन झाले. अश्याच त्यांच्या कार्यातून डॉक्टर भक्ती ह्या महिलांसाठी उत्तम आदर्श मानल्या जातात.यातच एक नाव ते म्हणजे डॉक्टर रुख्मिणीबाई यांचा जन्म 22 नोव्हेंबर 1864 रोजी मुंबईत झाला. विवाह झाल्यानंतर ही पतीच्या घरी न राहून शिक्षणाची आवड जिद्द आणि मेहनत होती यामुळेच त्यांनी पूर्ण शिक्षण हे माहेरघरीच राहून केले ह्या सगळ्या गोष्टीमुळे त्यांना 1884 मध्ये दादाजीनी म्हणजेच पतीने वैवाहिक अधिकार काढून घेण्यासाठी कोर्टात दाखले दिले. पण मी वैवाहिक अधिकारांच पालन करणार नाही असे त्यांचे स्पष्ट मत होते असा खंबीर विचार ठेऊन त्यांनी घटस्फोट घेतला.तसेच यां खटल्यातुन सुटका झाल्यानंतर रुख्मिणीबाईंनी वैद्यकीय शिक्षण पूर्ण केले. आणि त्या डॉक्टर झाल्या वैद्यकीय क्षेत्रात 35 वर्ष योगदान दिल. याच काळात त्यांनी बालविवाहाच्या विरोधात चळवळ उभारली, सामाजिक कार्यात त्यांनी स्वतःला झोकुण दिल वयाच्या 91 व्या वर्षी म्हणजेच 25 सप्टेंबर 1955 मध्ये त्यांचं निधन झाल. म्हणजेच एक विवाहित स्त्री समाजासाठी स्वतःचा संसाराचा विचार न करता निःस्वार्थ कार्य करू शकते याच उत्तम उदहारण म्हणून, रुख्मिणीबाई यांना ओळखलं जात. तरुणाईसाठीच नव्हे तर विवाहित महिलांसाठीही एक उत्तम आदर्श आहेत.जे जे रुग्णालयाच्या स्त्रीरोग विभागातील डॉक्टर राजश्री कटके ह्या प्राध्यापिका तसेच स्त्रीरोगतज्ज्ञ म्हणून ओळखल्या जातात. आजच्या पिढीतील स्त्रियांच्या विविध आरोग्यविषयक माहिती दिली जाते.आज ग्रामीण भागातच नव्हे तर शहरी भागातही स्त्रियांना अनेक शारीरिक समस्याना सामोरे जावे लागते. यातूनच महिलांना रोगराई विविध शारीरिक रोग, प्रेग्नेंसी मध्ये येणाऱ्या समस्या पिरियड मध्ये होणारे त्रास व यातूनच स्वतःची योग्य पद्धतीने काळजी न घेतल्यास यातून udhbhvnare रोग हे स्त्रिच्या शरीराला हानिकारक असतात. यातूनच जगभरात स्त्रियांचा वाढलेला मृत्यूदर यातूनच ग्रामीण भागातील स्त्रियांना तसेच अशिक्षित महिलांना मुलींना आरोग्य विषयक समत्स्यa तोंड द्यावे लागते ..त्यांना आरोग्यविषयक कसलीच माहिती नसल्या मुळे या समस्या वारंवार उद्भवतात यावरच राजश्री कटके ह्या महिलांपर्यंत शैक्षणिक आरोग्यविषयक माहिती पोहचवन्याचे उत्तम कार्य गेल्या 15वर्षांपासून करीत आहेत वेगवेगळ्या टीव्ही चॅनेल माध्यमातून तसेच यु ट्यूब चॅनेल द्वारे मुलाखती द्वारे हि माहिती महिलांपर्यंत पोहचते आहेत .यातूनच आजच्या पिढीला महिलांसाठी मदतीचा हातभार देऊन महिलांनी योग्य दिशा देण्याचे काम त्या करत आहेत । अनेक अडचणींना सामोरे जाऊन त्या महिलांसाठी आरोग्यविषयक विविध कार्यक्रम राबवत आहे जेणेकरून त्यांचा महिलांशी थेट संबंध येऊन महिलांचे प्रश्न समस्या व त्यावर उपाययोजना शोधण्यास मदत होत आहे । अश्या उत्तम आदर्श असलेल्या राज्यश्री कटके महिलांसाठी आजही कार्यरत आहे । अशा जगभरातील महिला ज्या माहिलांसाठीच उत्तम आदर्श म्हनून खंबीर उभ्या आहेत हाच एका स्त्रीने दुसऱ्या स्त्री चा केलेला खरा सन्मान होय.

मनस्विनी साबळे..

http://Manu sable8 मार्च रोजी जागतिक महिला दिन साजरा केला जातो. महिला दिन हा जगभरात साजरा केला जात असून ह्याच दिवशी महिलांना स्वातंत्र्य आहे का जागतिक महिला दिनाच्या दिवशीच महिलांना स्वातंत्र्य आणि आदर दिला जातो का ह्या दिवसा पुरतेच महिलांना महत्व आहे का आजही समाजाचा स्त्री कडे बघण्याचा दृष्टिकोन बदलेला नाही ती अशीच दिसावी ti अशीच हसवि तिने असेच राहावे कारण ते समाजाला पटते स्त्री पुरुष असमानतेचा पगडा आजही समाज डोकयावर घेऊन फिरतो प्रत्येक वेळेस तिलाच दुय्यम दर्जा दिला जातो आजही ग्रामीण भागातच नव्हे तर शहरी भागातही स्त्रियांना अमानुष वागणूक दिली जाते. मुलं होण्यासाठी बायको पाहिजे आई पाहिजे मग मुलगी का नको ती असेल तर तुम्ही असाल हा प्रश्न एकदा स्वतःला विचारा आज प्रत्येक क्षेत्रात स्त्री पुढे आहे पुरुषाच्या बरोबरीला ती स्त्री पुढे आहे पुरुषाच्या बरोबरीला ती सुद्धा आहे पण तरीही समाज तिच्याकडे वेगळ्या दृष्टिकोनातून बघतो समाजच सोडाच पण आज घरातूनही तिला नकळत शब्दाचा मार मिळतो सहन करते ती शेवटी स्त्री म्हणून जन्माला आली म्हणूनच का हो नको ना जास्त होतय हे बदला स्वतःला बदला तुम्ही बदलला तर समाज बदलेल स्वतःचे विचार आई बहिणीपुरतेच मर्यादित ना राहून कधीतरी समाजातील मुलींनाही आपलंस म्हणून वागणूक द्या आज माझ्याच देशात माझ्या आई बहिणीसारख्या मुलीवर बलात्कार होतो तिला जाळले जाते तर कधी तिला चिरले जाते जर हे नराधम त्यांची शारीरिक भूक भागवून ही तिला एवढ्या कठोर पद्धतीने मारत असतील तर कस हो तिने स्त्री म्हणून जन्माला यावं आज प्रत्येक कुटूंबामध्ये भीती वाटते कि मी एक मुलगी जन्माला घातली त्या आई ला भीती वाटते कि माझी चिमुकली ह्या समाजात सुरक्षित राहील का आज हीच भीती प्रत्येक माऊलीच्या डोळ्यात दडली आहे. आज महिलांनी खंबीर व्हावं स्वतःचा जीव आज स्वतःच्या हातात आहे. मुलींनो कुणीही तुम्हाला वाचवनार नाही नकळत वेळ येऊ शकते म्हणून स्वतः खंबीर व्हा म्हणून स्वतःचा प्राण गेला तरी चालेल पण या अब्रूला कुणाला हात लावू देणार नाही ही धारणा मनात ठेवा आणि पुढे चला प्रत्येक स्त्रीने मुलीने सक्षम व्हावं कुणावरही अवलंबून ना राहता स्वतःवर विश्वास ठेवावा. सावित्रीबाई फुले, संत जनाबाई, सिंधूताई सपकाळ, मेरी कॉम, उत्तम आदर्श असलेल्या महिला यांनहीं एक स्त्री म्हणून सगळं सोचल

नको होऊ तू फुलराणी फुल न होता फुलांचा काटा होऊन बहर हे माझं स्वातंत्र्य आहे आणि ते मला कायद्याने मिळून दिल आहे यांना समाजाने नाही तुला वाईटही बोलतील वेळ आली तर चांगलही म्हणतील. म्हणून आपण स्वतःच्या योग्य विचाराने चालायला हव, या समाजापुढे, मी हरणार नहीं मला आडवेल प्रत्येक गोष्ट पण मी मात करेल. हीच विचारधारा ठेवा तसेच एका स्त्रीने स्त्रीला योग्य वागणूक दिली पाहीजे तोच स्त्रीचा खरा सम्मान खरंय बंधने तर येतील पण तोडणे तुझ्या हातात आहे.

सर्वप्रथम आज घरातील थोर व्यक्तींनी मुलीला शिक्षण दिले पाहिजे अंधश्रद्धेचा पगडा न ठेवता तिला शिकू द्या

शिक्षणाच्या जोरावरच ती पुढे जाईल, यशाची पायरी गाठेल व स्वावलंबी बनेल खरं पाहिलं तर, आज बऱ्याच ठिकाणी मुलींना शिक्षण दिले जात नहीं तिला अंधश्राधे च्या जाळ्यात अडकवून ठेवले जाते मुलीची अवस्था फक्त चूल मुलं न राहता शैक्षणिक स्तरावरही तिने आपले खांब रोववावेत अडचणी येतील हे खरंय पण त्या अडचणीतुनही मार्ग शोधावेत समस्या येतील पण त्यावर उपाय पण शोधावे लागतील.

आज घरामध्ये प्रत्येक निर्णय हे पुरुषानेच का घ्यावे स्त्रीलाही तो अधिकार आहे तिचीही निर्णय घेण्याची क्षमता तिलाही आहे.

आज महिला दीनाबद्दल एवढंच सांगेल कोणतीही गोष्ट असुद्या मुलींनो ती गोष्ट मनापासून करा यश नक्की मिळेल आणि सर्वप्रथम महिलांनी महिलांचा आदर करण्यास शिका यातून महिलामधील एकी कायम राहील.

नको ते मोर्चे नको ते आंदोलन आता फक्त न्याय हवा नको ते मुलाचं नको ते भाऊ आता ताई ही हवी…आता आई ही हवी वाईट नजरा तुमच्या आहेत पण आता ताकद आमच्याही मनगटात असणार मुलगी म्हणूच नहीं तर एक ताकद मी असणार, जगेल उंच मनाने पण नहीं झुकनार जरी गेला जीव माझा अब्रू माझी राखणंर जीव माझा गेला तर जीव तुझा ही घेणार मेली मी तर तू ही मारणार आता फक्त हिमतीने लढणार…..

मनस्विनी साबळे..